Wybieram ciekawość

O tym, jak ciekawość pomaga mi poruszać się w rzeczywistości

Moje poranki są do siebie bardzo podobne. Bez względu na to, czy jestem w trasie, czy pracuję w domu, startowi dnia towarzyszy przeważnie jedna emocja. To rodzaj nowej nadziei, która towarzyszy mi codziennie rano, gdy już otrzepię się z pajęczyn snu, wykaraskam z objęć fazy REM i wspomnień marzeń sennych i gdy (nie czarujmy się) rozprostuję gnaty na tyle, by poczuć, że żyję.

Ta nadzieja towarzyszy mi przeważnie. Dorosły człowiek nie powinien używać zbyt często słowa „zawsze”. Ta nadzieja dotyczy tego, co ma się wydarzyć. Zarówno tego, co zaplanowałem, jak i tego, co niechybnie przytrafi się, gdy rzeczywistość jednak mnie zaskoczy. Początek dnia staram się wypełnić nadzieją. Koniec – ciekawością. Ciekawością, która zastępuję inne emocje.

Ciekawość to początek wiedzy – na temat samego siebie i świata. Gdy wieczorem podsumowuję dzień, zadaję sobie ciekawskie pytania. Ciekawi mnie, dlaczego zachowuję się w ten, a nie inny sposób. Ciekawi mnie, dlaczego pewne sytuacje wyprowadzają mnie z równowagi. Ciekawi mnie, przed czym uciekam, albo za czym gonię i dlaczego.

Ciekawość to także uznanie z pokorą granic swojej wiedzy. Gdy ciekawi mnie na przykład to, czy picie kawy 90 minut po przebudzeniu, zamiast siorbania jej niemal natychmiast po odklejeniu się od poduszki, wpłynie na poziomy kortyzolu w moim organizmie, to uznaję, że tego nie wiem. Nie wiem, ale chcę się dowiedzieć. Gdy ciekawi mnie, czy tezy prezentowane przez polityka, czy redaktora, lub influencera są prawdziwe, to uznaję, że moja szybka opinia sformułowana na temat tej tezy, może być błędna. I że pierwszym krokiem do weryfikacji jest ciekawość.

Curiosity is the beginning of knowledge. Action is the beginning of change.

Wybieram ciekawość. Zastępuję nią inne trudne emocje. Bo ciekawość to nie pierwszy stopień do piekła. To pierwszy krok do poznania. Ciekawość skłania do zadawania pytań. I takiej ciekawości ci życzę.