#tak_tylko_pytam_40

23.06.2017, jadę autobusem. Chcę obserwować. Chcę zauważać. Na siedzeniach po przekątnej od mojego miejsca zauważam…

186 słów
Mniej niż minuta
,
186 słów
Mniej niż minuta

Przed Tobą

186 słów
Ich czytanie zajmie Ci około
Mniej niż minuta
Jeśli zdecydujesz się powiedzieć tak temu tekstowi, dowiesz się:

  • Dowiesz się jak uważnie obserwować
  • Pokażę Ci znaczenie miłości w codziennym życiu
  • Odkryjesz iż spojrzenie na pozytywne aspekty życia przynosi korzyści

23.06.2017, jadę autobusem. Chcę obserwować. Chcę zauważać. Na siedzeniach po przekątnej od mojego miejsca zauważam głuchoniemą dziewczynkę. Włosy uczesane w dwa długie warkoczyki. Na nosie okulary. Jedzie z babcią, która być może odebrała ją ze szkoły. Rozmawiają – to znaczy dziewczynka miga, babcia słucha. Potem wyraźnie odpowiada – układając usta. Bezgłośnie. Droczą się o napój. Babcia proponuje wodę. Dziewczynka woli coś słodkiego. Są zupełnie pogrążone w świecie swojej relacji. Są uważne. Jest w tym mnóstwo miłości. Prawdziwej. Szczerej. Uśmiecham się.

Codziennie zdarza się dużo. Rzeczywistość po prostu jest. Można jednak sterować uwagą i patrzeć na miłość. Nie, żeby zapomnieć o źle. Ale żeby przypomnieć sobie o dobru. Ta praktyka według badań Sonji Lyubomirsky sprawia że wzrasta nasz dobrostan.

Dziś tak tylko pytam, na co kierujesz swoją uwagę w drodze do pracy, w drodze do domu. I czy zauważasz miłość.

Sonja Lyubomirsky, The How of Happiness: A New Approach to Getting the Life You Want, Penguin Books

Share

FACEBOOK
LINKEDIN
TWITTER

Komentarze

Proszę o zachowanie kultury wypowiedzi w komentarzach.

Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów

Pokrewne treści

Pokrewne treści

  • Szczęście nie czeka na podium

    Szczęście nie czeka na podium

    Mój nauczyciel portugalskiego zadał mi ostatnio proste pytanie. Dlaczego nie świętuję sukcesów? Odpowiedziałem: „Nie świętuję ich, bo mam wrażenie, że wszystko przychodzi mi z łatwością”. To była szczera prawda. Uznałem, że skoro coś, co sobie zaplanowałem lub o czym marzę, przychodzi mi bez większych problemów, to nie mam prawa cieszyć…

  • Nie fetyszyzuj efektów – pomyśl o składnikach dania

    Nie fetyszyzuj efektów – pomyśl o składnikach dania

    W domu nie mam telewizji. Od prawie 20 lat. I bardzo sobie cenię tę nieobecność w moim życiu. Nie oznacza to jednak, że w ogóle nie oglądam telewizji. Czasem, gdy nocuję w hotelu, włączam TVN Style i oddaję się mojej grzesznej przyjemności. Oglądam „Kuchenne Rewolucje”. W tym programie Magda Gessler…

  • Jestem idiota. Czyli jak odzyskać skupienie przez eliminację?

    Jestem idiota. Czyli jak odzyskać skupienie przez eliminację?

    Jestem idiotą. Nie dlatego, że zrobiłem coś źle. Raczej dlatego, że zbyt długo podejmowałem się wszystkiego, co los i inni ludzie mi proponowali. Mówiłem „tak” projektom, realizacjom, artykułom i prośbom o komentarze eksperckie. Zapisywałem się na kolejne kursy. Kupowałem kolejne książki. Planowałem kolejne projekty. A wszystko to prowadziło donikąd, bo…

Wyróżniony

  • Przed czasem!

    Przed czasem!

    O tym, dlaczego twój samolot wyląduje wcześniej na lotnisku docelowym Po pięciu dniach urlopu na Teneryfie spakowałem plecak i pojechałem autobusem na lotnisko. Żegnałem mijane skały, miasteczka i niezbyt przyjemną upierdliwą towarzyszkę krótkich wakacji – kalimę (hiszp. calima). Na lotnisku sprawnie przeszedłem przez kontrolę bezpieczeństwa, zaopatrzyłem się w wodę i…

    , , , ,
Wróć do listy artykułów

Książki, które do tej pory napisałem, by podzielić się wiedzą i praktykami

Napisałem 8 książek – w tym nagrodzony bestseller „Sapiens na zakupach”. Oraz anglojęzyczny „Life’s a pitch”. Każdą książkę piszę, by przekazać wiedzę, ale także, by sam się czegoś nauczyć. Każda książka to dla mnie przygoda i wielkie wyzwanie. Mam nadzieję, że dla ciebie będzie przede wszystkim tym pierwszym.

Dowiedz się więcej
Mniej niż minuta
186 słów
#tak_tylko_pytam_40 23.06.2017, jadę autobusem. Chcę obserwować. Chcę zauważać. Na siedzeniach po przekątnej od mojego miejsca zauważam głuchoniemą dziewczynkę. Włosy uczesane w dwa długie warkoczyki. Na nosie okulary. Jedzie z babcią, która być może odebrała ją ze szkoły. Rozmawiają – to znaczy dziewczynka miga, babcia słucha. Potem wyraźnie odpowiada – układając usta. Bezgłośnie. Droczą się o napój. Babcia […]